[Zwrotka 1]

Śnieg spada jak kurz z nieba na stare bloki,

ulice zamarzają pod stopami nocy.

Silniki kaszlą, ludzie w kapturach,

miasto oddycha parą w zmarzniętych murach.

Mróz gryzie palce, klamki i myśli,

autobusy stoją, bo śnieg im drogi zmylił.

Kawa stygnie szybciej niż moje dłonie,

a dzień zaczyna się walką o przetrwanie.

[Refren]

Bo pięknie jest, gdy biały śnieg spada z nieba,

jakby ktoś przykrył miasto czystą kartą.

Ale ten sam śnieg łamie nam drogi i nerwy,

każdy dzień przez niego staje się bitwą bez przerwy

Jest pięknie, gdy wszystko tak lśni,

ale trudno w tym pięknie po prostu żyć.

[Zwrotka 2]

Dzieci lepią bałwany pod klatką schodową,

a obok ktoś walczy z autem pod warstwą lodową.

Sklepy świecą ciepłem jak małe ogniska,

a na przystankach każdy marznie i w ciszę się wciska.

Zima jest uczciwa — pokazuje, kto słaby,

kto ma buty na lód, a kto potyka się w zimowej dali.

Jednym daje ciszę i świat jak z pocztówki,

drugim zostawia biel, co przykrywa wszystkie życiowe wskazówki

[Refren]

Bo pięknie jest, gdy biały śnieg spada z nieba,

jakby ktoś przykrył miasto czystą kartą.

Ale ten sam śnieg łamie nam drogi i nerwy,

każdy dzień przez niego staje się bitwą bez przerwy

Jest pięknie, gdy wszystko tak lśni,

ale trudno w tym pięknie po prostu żyć.

[Bridge]

Pod tym lodem biją nasze zwykłe sprawy:

rachunki, zmiany, dzieci do szkoły.

Śnieg nie pyta, czy masz dziś siłę —

on po prostu pada.

[Zwrotka 3]

W oknach żółte światła jak nadzieja,

w mieszkaniach ktoś się śmieje, ktoś klnie.

Miasto pod śniegiem wygląda spokojnie,

ale pod spodem każdy walczy o swoje ciepło.

[Refren – finał]

Bo pięknie jest, gdy śnieg przykrywa wszystko,

jakby świat dostał nową szansę.

Ale ten sam śnieg kradnie nam czas i siły,

i robi z prostych dni maraton.

Jest pięknie, że biało aż boli wzrok,

lecz trudno w tym pięknie iść własną drogą.

[Outro]

Śnieg spada dalej, cicho i uparcie,

a miasto pod nim oddycha ciężko.

Piękne…

i cholernie trudne do życia