Zerrin

yağmur yağmış zerrin

evin önü toprak kokuyor

sen saçlarını taramışsın gibi

gözünü kaçırıyorsun

bir acı saklayarak suskunda

aynayı al da gel!

senin acı yanın oldum

en unutulmaz bedbaht yanın

çiselerken birbirimize susamış

sokulmuş senin fesleğen koynuna

benim en zalim yanım oldun

en çaresiz iki gözüm kapıda!

aynayı al da gel zerrin

mayıs günlerine giriyoruz

esat’tan seyranbağlarına doğru

sana son öykümü anlatacağım

gün batarken sahilde martılara gülerek zerrin

ya da eski bir meyhanede

senin öykülerini dinleyeceğim

sırtımı haydarpaşa’ya verip

o duvara tırmanırken

rüzgarı bölüşerek aramızda

sana okuduğum şiiri unutma!

yağmur yağmış

çiçekçi kadın beyaz şebboylar elinde bize gülüyor

sokağın başında sarı nergisler ıslak

bak zerrin

göğsümde alamut kalesi var şahinsiz

yangın yemiş metruk

sensiz akıp giden bu vapur gibi

ben senin dilinin yılanını özledim

zehirlerini akıt masalımıza

gülen dişlerinin ortasından

otur da yaz sonra unutma

dolunaysız penceremiz var

aynayı al da gel!

tek başına bir akıncı ordususun

meydanlarımda çift başlı ejderha agni

atlıların naralarla çarpar göğsümde

gece ve gündüz

aynayı al da gel!

bu kayalık yanından yürüyelim ömrümüzün

sana anlatacaklarım var zerrin

yağmur yağıyor

ve bir kedi sığınmış taşın altına

pastanecinin bedava verdiği salebi getiriyorum sana

kapıyı çalmadan aç

yasım bitmiyor!