Φωνή πολέμου

Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα.

Θ αρχίσει και πάλι η βοη

του πολέμου, που αρχίζει σαν πρώτα

και σβήνει γοργά τη ζωή.

Παιδιά θα τρέμουν στους δρόμους.

-Αλήθεια που είν' ο θεός;-

Να μπει στους υγρούς υπονόμους.

Να δει πως σαπίζει κι αυτός!

Μάνες θ απλώνουν τα χέρια

μακριά, πιο μακριά δεν μπορούν.

Της ειρήνης τα περιστέρια,

στο κενό συντροφιά τις κρατούν.

Ο αέρας μολύβι μυρίζει.

Στα χαλάσματα, στέκει ωχρός

ο στρατιωτης, που τριγυρίζει

μ' ένα όπλο σαν ναναι τρελός.

Λοιπόν θα σβήσουν τα φώτα.

Το σκοτάδι, οι αστραπές

θα το σκίζουν και τα χνωτα

των ανθρώπων θά ν' προσευχές!